Echoes 2026

An exhibition by youth artists from Afghanistan

JULY 2026

Echoes showcases the transformative journey of 10 youth participants who are all refugees from Afghanistan and now living in the Modesto, California area. Over the course of five workshops, these young artists delved into their shadow selves through photography and storytelling.

This exhibition presents their introspective exploration through self-portraits that capture the complexity of identity and the interplay of light and darkness within.

Presented by
Hope Commons and Golden Child

Hope Commons is a safe space for hospitality, celebration, community partnership, creative events, classes and connection. Learn more at ywammodesto.org‍

Mubasher Meraj
Farsi

ما تمام زندگی  را در جستجوی خویش می‌گذرانیم. ولی آنچه را که می‌بینیم، همیشه حقیقت ما نیست. چهره‌ای ساخته‌ایم، نامی که گذاشته‌ایم، نقش‌هایی را پذیرفته‌ایم و منیت های را ساخته‌ایم و هویت های کاذبی را پذیرفته‌ایم. شاید اینها تنها سایه‌ای از حقیقت کلّی وجود ما باشد. و یا شاید سایه‌ای از چیزی عمیق‌تری باشد. 

در برابر آیینه‌ای ایستاده‌ام که  انتظار می‌رود تصویر خودم را منعکس کند اما آنچه را باز می‌گرداند جز فضای خالی و غبار نیست. گویی آنچه سال‌ها به نام (من) شناخته‌ام، چیزی جز تصویری گذرا نبوده است.

شاید شناخت آنچه نیست که ما بدست بیاوریم و یا چیزی بر ما اضافه شود بلکه آنچه که غیر واقعی است آرام آرام فرو می‌ریزد. 

آینه چیزی را از من نگرفته‌ است فقط چیزی را انعکاس داده است وجود ندارد 

برای رسیدن به حقیقت ملزم بر گذشتن از تصویر های ساخته‌ی ذهن خود هستیم. 

Mubasher Meraj
English

We spend our entire lives in search of ourselves, yet what we see is not always our true nature. We have constructed a face, adopted a name, accepted roles, created egos, and embraced false identities. Perhaps these are only a shadow of the greater truth of our existence. Or perhaps they are merely the shadow of something even deeper.

I stand before a mirror that is expected to reflect my image, yet what it returns is nothing but empty space and dust. It is as though what I have known for years as “me” has been nothing more than a passing image.

Perhaps self-knowledge is not something we acquire, nor something that is added to us. Rather, it is that which is unreal that gradually falls away.

The mirror has taken nothing from me; it has simply reflected what does not exist.

To arrive at the truth, we are compelled to pass beyond the images our own minds have created.

Wahidullah Wadan
Farsi

سرزمین رویایی:

سرزمین رویایی (زندگی بی‌نقص): • در افغانستان که بزرگ می‌شدم، فکر می‌کردم همه مشکلات فقط اینجا وجود دارد، و فکر می‌کردم وقتی فرصت مهاجرت به ایتالیا را پیدا کنم، در اروپا سرزمین رویا ها وجود خواهد داشت، اما اشتباه می‌کردم، سپس به آمریکا نقل مکان کردم، دوباره به من ثابت شد که هیچ سرزمین رویایی وجود ندارد. در افغانستان فکر می کردم که دروغ گفتن ، داشتن افراد نادرست، کلاهبرداری، داشتن مشکلات امنیتی و ایمنی فقط در افغانستان وجود دارد، در واقع این طبیعت انسان است و همه انسان‌ها در سراسر جهان یکسان هستند.

شما باید از ساعت ۹ صبح تا ۵ عصر کار کنید، ۸ ساعت روی پاهایتان ایستاده شوید تا بتوانید از پس کرایه خانه و بل های برایید

فقط یاد گرفتم که زندگی را با سختی‌هایش بپذیر، با واقعیت روبرو شو، از توهم دست بردار. به این ترتیب قوی‌تر شدم.

Wahidullah Wadan
English

Utopia (perfect life): growing in Afghanistan I thought, all the problems only exist here, and I thought once I get the opportunity to move to Italy, there would be utopia in Europe, but I was wrong, then I moved to US, again it proved me that there is no utopia. I thought back in Afghanistan that lying, having dishonest people, fraud, having security and safety problems only exist in Afghanistan, in fact it’s human nature and all humans across the world are the same.

You have to work a 9-5 job, stand on your legs for 8 hours, so you can afford the rent and bills.

Just I learned that accept the life with its hardships, face the reality , stop being delusional. This way I got stronger.

Farnosh Fetrat
Farsi

سرخیِ روی صورتم آرایش نیست
این، تمام رؤیاهایی است که تلاش کردند از من بگیرند
این، درِ کلاس درسی است که پیش از ورودم به رویم بسته شد
کتابی است که از دستانم گرفتند
آینده‌ای است که پیش از آغاز شدن از من دزدیدند
به من گفتند چشمانم را پایین بیندازم
صدایم را خاموش کنم
و زیر سنگینیِ ترس ناپدید شوم
اما قلبم افغانستانِ دیگری را به یاد دارد؛
سرزمینی که در آن دختران می‌خندیدند، می‌آموختند
و امید را همچون نور خورشید با خود حمل می‌کردند
هر نشانه، داستانی را روایت می‌کند
نه از ضعف
بلکه از بقا

می‌توانید مدرسه‌ها را ببندید.
می‌توانید کتاب‌ها را پنهان کنید
می‌توانید شجاعت ما را مجازات کنید
اما هرگز نمی‌توانید رؤیا را زندانی کنید
من یک دختر افغان هستم
من فراتر از زخم‌هایی هستم که می‌بینید
فراتر از سکوتی که بر من تحمیل شد
فراتر از ترسی که در هر قدم همراهم است
روزی این لکه‌های سرخ از بین خواهند رفت
و آنچه باقی می‌ماند،
صدای ما خواهد بود؛
نیرومندتر از خشونت
درخشان‌تر از ترس

و خاموش‌نشدنی

Farnosh Fetrat
English

The red upon my face is not makeup.
It is every dream they tried to erase.
It is the classroom door closed before I could enter.
The book taken from my hands.
The future stolen before it could begin.
I was told to lower my eyes,
to silence my voice,
to disappear beneath the weight of fear.
But my heart remembers another Afghanistan
one where girls laughed, learned,
and carried hope like sunlight.
Every mark tells a story.
Not of weakness,
but of survival.
You can lock the schools.
You can hide the books.
You can punish our courage.
But you cannot imprison a dream.
I am an Afghan girl.
I am more than the scars you see.
More than the silence forced upon me.
More than the fear that follows every step.
One day, these red stains will wash away.
And what remains
will be our voices
stronger than violence,
brighter than fear,
and impossible to silence.

Bahara Naibi
Farsi

آن‌ها تلاش کردند مرا قانع کنند که رؤیاها فقط برای کسانی است که آزاد هستند. به دخترانی مثل من گفتند سرهایتان را پایین بیندازید، خاموش بمانید و دیگر به سوی نور دست دراز نکنید. اما من چیزی را آموختم که آن‌ها هرگز نخواهند فهمید. امید را نمی‌توان پشت درهای بسته زندانی کرد و با ترس از بین برد.

پس دستانم را به سوی نور بلند می‌کنم. در دستانم یک بلور شفاف و درخشان قرار دارد. شاید برای دیگران فقط یک تکه شیشه باشد، اما برای من تمام رؤیاهایی را در خود دارد که از کودکی در قلبم پرورش داده‌ام. هر قدمی که برمی‌دارم مرا به آینده‌ام نزدیک‌تر می‌کند و هر مانعی دلیل تازه‌ای است تا هرگز تسلیم نشوم.

دختران افغانستان هر روز صنف‌های درسی، صدای خود و آزادی‌شان را از دست می‌دهند. بسیاری از آن‌ها امیدشان را نیز از دست می‌دهند. اما من هرگز امیدم را از دست نمی‌دهم، زیرا امید تنها چیزی است که هیچ‌کس نمی‌تواند از من بگیرد. من همیشه چشمانم را به سوی نور نگه می‌دارم، چون آن نور آیندهٔ من است.

درون آن بلور، زنی را می‌بینم که در حال تبدیل شدن به او هستم؛ زنی باسواد، نیرومند، بی باک و آزاد. افغانستان را در قلبم حمل می‌کنم؛ نه به‌عنوان سرزمین رؤیاهای شکسته، بلکه به‌عنوان سرزمینی که هنوز ارزش رؤیا دیدن را دارد. برای هر دختری که از آموختن محروم شده است، من به آموختن ادامه خواهم داد. برای هر دختری که صدایش خاموش شده است، من به سخن گفتن ادامه خواهم داد.

رؤیای من از ترس بلندتر است و امیدم از ظلم نیرومندتر. مهم نیست چند دیوار در برابر من ساخته شود، من همچنان به سوی نور حرکت خواهم کرد.

زیرا روزی به همان زنی تبدیل خواهم شد که می‌گفتند 

Bahara Naibi
English

They tried to convince me that dreams belong only to those who are free. They told girls like me to lower our eyes, stay silent, and stop reaching for the light. But I learned something they could never understand. Hope cannot be locked behind closed doors or erased by fear.

So I lift my hands toward the light. In my hands rests a crystal, clear and full of light. To others, it may look like ordinary glass, but to me, it holds every dream I have carried since I was a little girl. Every step I take brings me closer to my future, and every obstacle reminds me why I must keep going.

Girls in Afghanistan are losing their classrooms, their voices, and their freedom. Many are losing hope. But I refuse to lose mine. Hope is the one thing no one can take from me. I keep my eyes on the light because that light is my future.

Inside the crystal, I see the woman I am becoming—educated, strong, fearless, and free. I carry Afghanistan in my heart, not as a place of broken dreams, but as a place worth dreaming for. For every girl who is told she cannot learn, I will keep learning. For every girl whose voice is silenced, I will keep speaking.

My dream is louder than fear. My hope is stronger than oppression. No matter how many walls stand before me, I will keep moving toward the light.

Because one day, I will become everything they said a girl like me could never be.

Mohammad Omar Ismailzada
Farsi

نام من عمر است.

من در یک خانوادهٔ متوسط در افغانستان بزرگ شدم؛ کشوری که سال‌ها جنگ، درد و امید را تجربه کرده است.

بعضی از مردم هنوز هم برای داشتن یک زندگی بهتر مبارزه می‌کنند و بعضی دیگر، چون عزیزان زیادی را از دست داده‌اند، امیدشان را از دست داده‌اند.

من در سرزمین مولانا به دنیا آمده‌ام؛ سرزمینی که روزگاری پر از صلح، مهربانی و آرامش بود.

امروز دختران نمی‌توانند به مکتب بروند و پسران نیز از آزادی واقعی برخوردار نیستند، اما با وجود همهٔ این سختی‌ها، بسیاری از مردم هنوز امیدوار هستند.

بسیاری از مردم آرزو دارند در کشوری دیگر زندگی کنند تا بتوانند درس بخوانند، آزادانه زندگی کنند و آیندهٔ بهتری داشته باشند.

من هم یکی از آن‌ها هستم و امروز در آمریکا زندگی می‌کنم.

بعد از روزهای سخت و دشوار، به اینجا آمدم تا درس بخوانم، سخت تلاش کنم و انسان موفقی شوم.

اما بخشی از قلبم هنوز در افغانستان است؛ کنار مردمی که با فقر، درد و در عین حال با امید زندگی می‌کنند.

امیدوارم روزی بتوانم به کشورم برگردم، چون هر انسان به سرزمینی تعلق دارد که در آن به دنیا آمده است.

امیدوارم نسل من و نسل‌های بعد از ما بتوانند افغانستان را دوباره آباد کنند. من به فردایی بهتر امید دارم.

مولانا روزی گفت: «زخم، همان جایی است که نور از آن وارد وجودت می‌شود

Mohammad Omar Ismailzada
English

My name is Omar. I grew up in a middle class family in Afghanistan, a country with war, pain, and hope. Some people still fight for a better life, and some have lost hope because they have lost too many loved ones. I was born in the land of Rumi, a place that was once full of peace and kindness. Today, girls cannot go to school, and boys do not have real freedom, but many people still have hope. Many people dream of living in another country so they can study, live freely, and have a better future.

I am one of them, and today I live in America.

After many hard days, I came here to study, work hard, and become successful. But part of my heart is still in Afghanistan, with the people who live with poverty, pain, and hope. I hope one day I can go back to my country because everyone belongs to the place where they were born.I hope my generation and the next generations can build Afghanistan again. I hope for a better tomorrow.

Rumi once said, "The wound is the place where the Light enters you."

Shahedullah Nayebkhil
Farsi

من شاهدالله هستم و در کابل، افغانستان به دنیا آمده‌ام. سفر زندگی من پر از چالش‌ها، سختی‌ها و تجربه‌هایی بوده است که مرا به انسانی که امروز هستم تبدیل کرده‌اند. روزهای سخت جنگ و رنج مردم بی‌گناه را دیدم، اما هیچ‌گاه از تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر برای خودم دست نکشیدم. از تلاش برای موفقیت در یکی از بزرگ‌ترین مؤسسات آموزشی کابل تا مهاجرت به کشوری که نه زبانش را می‌دانستم و نه فرهنگش را، زندگی من سفری از یادگیری و رشد بوده است. شروع دوباره در جایی تازه، بدون آن‌که کسی را بشناسم، یکی از سخت‌ترین فصل‌های زندگی‌ام بود، اما با صبر، امید و اراده، راه خود را پیدا کردم. کارم را با ویرایش ویدیوهای کوچک آغاز کردم و با تلاش، پشتکار و اشتیاق، به رشد و پیشرفت ادامه دادم. داستان من فقط دربارهٔ سختی‌ها نیست؛ بلکه داستانی از امید، استقامت و رشد است. این تنها بخشی از سفر زندگی من است و فصل‌های بعدی آن هنوز نوشته می‌شوند.

سفر زندگی من نشان داده است که با همین دو سلاح—صبر و زمان—می‌توان از دل جنگ و مهاجرت، زندگی‌ای تازه ساخت.

Shahedullah Nayebkhil
English

My name is Shahedullah, and I was born in Kabul, Afghanistan. My journey through life has been filled with challenges, hardships, and experiences that have shaped me into the person I am today. I witnessed the difficult days of war and the suffering of innocent people, but I never stopped working toward building a better future for myself. From striving for success at one of the largest educational institutes in Kabul to immigrating to a country where I knew neither the language nor the culture, my life has been a journey of learning and growth. Starting over in a new place without knowing anyone was one of the hardest chapters of my life, but with patience, hope, and determination, I found my way. I began by editing small videos, and through hard work, perseverance, and passion, I continued to grow and improve my skills. My story is not only about hardship; it is a story of hope, resilience, and growth. This is only one part of my life journey, and the next chapters are still being written.

My journey has shown me that with these two powerful weapons—time and patience—it is possible to build a new life from the ashes of war and migration.

Sodaba Ismailzada
Farsi


من یک دختر افغان هستم که با آرزوهای بزرگ به ایالات متحدهٔ آمریکا مهاجرت کردم. شروع یک زندگی جدید آسان نبود. باید یک زبان جدید یاد می‌گرفتم، با فرهنگ جدید آشنا می‌شدم و دوری از خانه و خانواده‌ام را تحمل می‌کردم. بارها احساس تنهایی کردم و دلم برای افغانستان تنگ شد.

اما هیچ‌وقت تسلیم نشدم. به خودم باور داشتم و به تلاش کردن ادامه دادم. هدفم این است که خانواده‌ام را سربلند کنم، برای کشورم افتخار بیاورم و به کسی تبدیل شوم که خودم به او افتخار کنم. مهم نیست در آینده چه کسی خواهم شد، من هرگز فراموش نمی‌کنم از کجا آمده‌ام و همیشه ریشه‌هایم را با خود حمل خواهم کرد

Sodaba Ismailzada
English

I am an Afghan girl who moved to the United States with big dreams. Starting a new life was not easy. I had to learn a new language, understand a new culture, and deal with being far from my home and family. Many times, I felt lonely and missed Afghanistan. But I never gave up. I believed in myself and kept working hard. My goal is to make my family proud, bring honor to my country, and become someone I can be proud of. No matter who I become in the future, I will always remember where I came from and carry my roots with me.

Shafiullah Nayebkhil
Farsi

من از مکانی آمده‌ام که فرصت‌ها کم بود، مگر رویاها نبودند.

جاده‌ها مشکل بودند و آینده اغلب اوقات نامعلوم احساس می‌شد. مگر آن چالش‌ها جاه‌طلبی من را از بین نبرد. آنها فقط به آن یک دلیل برای رشد دادند.

بعد من به یک کشور جدید رسیدم. یک زبان جدید، یک کشور جدید، و یک شیوهٔ جدید زندگی در مقابل من ایستاده بود. همه چیز در اطراف من تغییر کرد، مگر چیزی در درون من همانند قبل باقی ماند.

اهداف من تغییر نکرد.

من هنوز هم هر روز با اشتیاق یادگیری، رشد و ساختن آینده‌ای که خانواده‌ام را افتخار می‌کند از خواب بیدار می‌شوم. لحظات تلاش، لحظات شک، و لحظات وجود دارد که سفر طولانی به نظر می‌رسد. مگر من به پیش رفتن ادامه می‌دهم.

بخاطر اینکه من بیشتر از رویاهای خودم را حمل می‌کنم.

من امیدهای خانواده‌ام، آیندهٔ میهنم، هر فداکاری که مرا به اینجا آورده است، و این باور را که کار سخت می‌تواند امکان را به حقیقت تبدیل کند، با خود حمل می‌کنم.

هر وقت که راه دشوار شد، به خود یادآوری می‌کنم:

"شما متفاوت هستید. شما خاص هستید. بهترین نسخهٔ خود باشید."

این کلمات مرا به جلو سوق می‌دهد زمانی‌که من خسته، نامعلوم، یا از شکست می‌ترسم.

این عکس در مورد این نیست که من از کجا آمده‌ام یا امروز کجا هستم.

این در مورد مسیر بین آنها است.

و مهم نیست که آن مسیر چقدر طولانی شود، من به راه رفتن ادامه خواهم داد.

Shafiullah Nayebkhil
English

I come from a place where opportunities were few, but dreams were not.

The roads were difficult, and the future often felt uncertain. Yet those challenges did not take away my ambition. They only gave it a reason to grow.

Then I arrived in a new country. A new language, a new culture, and a new way of life stood in front of me. Everything around me changed, but something inside me remained the same.

My goals did not change.

I still wake up every day with the desire to learn, to grow, and to build a future that makes my family proud. There are moments of struggle, moments of doubt, and moments when the journey feels long. But I keep moving forward.

Because I carry more than my own dreams.

I carry my family's hopes, my homeland's future, every sacrifice that brought me here, and the belief that hard work can turn possibility into reality.

Whenever the road becomes difficult, I remind myself:

"You are different. You are special. Be the best version of yourself."

Those words push me forward when I am tired, uncertain, or afraid to fail.

This photo is not about where I came from or where I am today.

It is about the path between them.

And no matter how long that path becomes, I will keep walking.

Ahmed Ebrahimkhil
Farsi


من از افغانستان آمده‌ام؛ سرزمینی که پیش از آن‌که شادمانی را به من بیاموزد، سختی را به من آموخت

فقر تنها بخشی از زندگی‌ام نبود؛ بخشی از هر روز من بود. رؤیاها رایگان بودند، اما دنبال کردن آن‌ها بهایی داشت که همیشه توان پرداختش را نداشتم

با خود فکر می‌کردم ترک کردن وطنم همه چیز را تغییر خواهد داد. اما در عوض، با نوع دیگری از دشواری روبه‌رو شدم؛ دور بودن از خانه، احساس غریبه بودن، و با خود حمل کردن خاطراتی که هیچ‌کس دیگری نمی‌توانست آن‌ها را درک کند

روزهایی بود که هدفم را زیر سؤال می‌بردم، شب‌هایی که تمام انگیزه‌ام را از دست می‌دادم، و لحظه‌هایی که احساس می‌کردم هر رؤیایی که داشتم، پیش از آن‌که به آن برسم، از میان می‌رفت

زندگی بارها به من آموخت که هر نبردی دیده نمی‌شود. بعضی جنگ‌ها در سکوت، پشت یک لبخند، و در دلِ خسته جریان دارند

دیگر به مردم نمی‌گفتم چه احساسی دارم، چون فهمیدم همه نمی‌توانند دردی را که دیده نمی‌شود، درک کنند

دیگر توضیح ندادم. سکوت مرا بهتر می‌فهمد

اما با همهٔ این‌ها، هنوز اینجا هستم. هنوز ایستاده‌ام

Ahmed Ebrahimkhil
English


I came from Afghanistan, a place that taught me hardship before it ever taught me happiness.

Poverty wasn't a phase—it was part of my everyday life. Dreams were free, but chasing them came with a price I couldn't always afford.

I believed that leaving my country would change everything. Instead, I found a different kind of struggle. Being far from home, feeling like a stranger, carrying memories no one else could understand.

There were days when I questioned my purpose, nights when I lost all motivation, and moments when every dream I had seemed to disappear before I could reach it.

Life kept teaching me that not every battle is visible. Some wars are fought in silence, behind a smile, and inside a tired heart.

I stopped telling people how I felt because I realized not everyone understands pain they can't see.

I stopped explaining. Silence understands me better.

But somehow I'm still here. Still standing.

Yousuf Rahman Hakimi
Farsi

من از افغانستان هستم.
قبل از اینکه به یک کشور دیگر بیایم،
زندگی‌ام پر از ترس بود.
من آرزوهای بزرگی داشتم،
اما هر روز نمی‌دانستم
آیا زنده به خانه برمی‌گردم یا نه.
من عاشق درس خواندن بودم،
اما رفتن به مکتب
برایم فقط درس نبود،
یک خطر بود.
هر صبح که از خانه بیرون می‌رفتم،
با خودم فکر می‌کردم:
«آیا امروز دوباره خانواده‌ام را خواهم دید؟»
من در کودکی
به آینده فکر نمی‌کردم.
من فقط دعا می‌کردم
که امروز را سالم بگذرانم.
بسیاری از مردم از من می‌پرسند:
«چرا افغانستان را ترک کردی؟»
من کشورم را ترک نکردم
چون دوستش نداشتم.
من رفتم
چون می‌خواستم زنده بمانم،
درس بخوانم،
و بدون ترس رویا داشته باشم.
وقتی به آمریکا آمدم،
دو چیز را با خود آوردم:
امید
و درد.
امید برای ساختن آینده‌ای بهتر،
و دردِ تمام چیزهایی
که پشت سر گذاشتم.

امروز شاید مردم
لبخند مرا ببینند
و فکر کنند خوشحالم.
اما هیچ‌کس نمی‌داند
که قلبم هنوز
در افغانستان مانده است.
هنوز به کودکانی فکر می‌کنم
که هر روز
با ترس زندگی می‌کنند،
و فقط آرزو دارند
روزی بتوانند
آزادانه درس بخوانند.
امروز من می‌توانم درس بخوانم.
می‌توانم رویا داشته باشم.
می‌توانم بدون ترس
برای آینده‌ام تلاش کنم.
اما هیچ‌وقت
پسری را که در افغانستان بود،
فراموش نمی‌کنم.
پسری که
فقط یک آرزو داشت:
اینکه یک روز،
بدون ترس،
به مکتب برود
و سالم به خانه برگردد.
و من هنوز باور دارم
که روزی خواهد رسید
که هیچ کودکی در افغانستان
از رفتن به مکتب نترسد،
و همه بتوانند
با آرامش،
آزادی،
و امید،
آینده‌شان را بسازند

Yousuf Rahman Hakimi
English

I’m from Afghanistan
Before I came to a different country,
I had a life full of fear.
I had dreams,
but I did not know
if I would live long enough to reach them.
I wanted an education,
but every trip to school
felt like a risk.
I was afraid
that I might not come back home.
I was afraid
that the people I loved
might not be there when I returned.
I did not grow up
thinking about what I wanted to become.
I grew up
thinking about how to stay alive.
People ask me,
“Why did you leave your home?”
I did not leave
because I stopped loving my country.
I left
because I wanted a chance to live,
to learn,
and to dream without fear.
When I came to the United States,
I brought two things with me:
Hope
and pain.

Hope for a better future.
Pain from everything
I had to leave behind.
People see me smiling.
They think I have forgotten.
But they do not see
the memories I carry every day.
My body is here,
but a piece of my heart
is still in Afghanistan.
I still think about the children
who are waiting
for the chance I was given.
Today, I can go to school.
I can dream.
I can speak without fear.
And every time I learn something new,
I remember the boy
who only wished
for one safe day,
one open classroom,
and one chance.
That boy is still inside me.
And I will never stop learning,
never stop hoping,
and never stop believing
that one day,
every child in my country
will have the same chance I have today.